ഇ കഥയില്‍ പ്രധാനമായും രണ്ടു നായകന്‍മാര്‍ മാത്രമേ ഉള്ളു.വേറെ ഉള്ള ആളുകള്‍ക്ക് ഇ കഥയുമായി വലിയ ബന്ധം ഇല്ല.അവരെ പരസ്പരം തിരിച്ചറിയാന്‍ നമുക്ക് ഒരാളെ സുനില്‍ എന്നും മറ്റൊരാളെ ദിവാകരന്‍ എന്നും വിളിക്കാം.ഇവര്‍ രണ്ടുപേരും കേരളത്തിലെ ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തില്‍ താമസിക്കുന്ന വെക്തികള്‍ ആണ്.ചെരുപ്പക്കാരുമാണ്,രണ്ടുപേര്‍ക്കും ചില കാര്യങ്ങളില്‍ നല്ല സാമ്യം ആണ്.എന്നും രണ്ടുപേരും മദ്യപിക്കും രണ്ടുപേരും അവിവാഹിതര്‍ ആണ്.മാത്രവുമല്ല നേര്‍ക്കുനേര്‍ കണ്ടാല്‍ രണ്ടും നല്ല അടിയാണ്.നാട്ടുകാര്‍ക്കും വീട്ടുകാര്‍ക്കും ശല്യം ആണ്.പലപ്പോഴും ഇവരുടെ വഴക്കുകള്‍ വലിയ പ്രശ്നത്തില്‍ എത്തിട്ടുണ്ട്.ഒരിക്കല്‍ സുനിലിന്‍റെ കാല് ദിവാകരന്‍ അടിച്ച് ഒടിക്കുകയും ചെയ്തു.,പലരോടും ഇവര്‍ എപ്പോഴും വഴക്കാണ്.

വീട്ടുകാര്‍ക്ക് സ്വസ്ഥത ഇല്ലാതെ ആയി.ഒടുവില്‍ സുനിലിന്‍റെ വീട്ടുകാര്‍ അവന് കല്യാണം ആലോചിച്ചു തുടങ്ങി.ഒരു കുടുംബം അയാള്‍ ഇ സ്വഭാവത്തിന് മാറ്റം ഉണ്ടാകും എന്ന് കരുതി.നാട്ടില്‍ നിന്നും പെണ്ണ് കിട്ടില്ല എന്ന് ഉറപ്പായപ്പോള്‍ ദൂരെ ഒരു സ്ഥലത്തുനിന്ന് വിവാഹം ആലോചിച്ചു.മദ്യപിച്ച് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ഭംഗി ഇല്ലേലും,നല്ല അവസ്ഥയില്‍ ഇ സുനിലിനെ കാണാന്‍ വല്യ കുഴപ്പം ഇല്ല.എന്തായാലും വിവാഹം എല്ലാം ഉറപിച്ചു.നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും സുനിലിനെ ഉപദേശിച്ചു ഇനിയുള്ള ജീവിതം നല്ല രീതിയില്‍ നടക്കണം.ഒരു കുടുംബം ആകാന്‍ പോകുവാണ്.വെള്ളമടിച്ച്നടന്നാല്‍ രക്ഷ പെടില്ല എന്നൊക്കെ.സുനിലിനും തോന്നി ശരിയാണ് നന്നാവണം.വിവാഹം കഴിക്കാന്‍ പോകുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയുടെ അമ്മാവന്‍ സുനിലിനെ ഗള്‍ഫില്‍ കൊണ്ടുപോകാം എന്ന് പറഞ്ഞു.അതിനുള്ള നടപടികള്‍ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.കല്യാണം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഉടനെ പോകാം.എന്തായാലും കല്യാണത്തിന്റെ ദിവസം അടുത്തു.സന്തോഷത്തിന്‍റെ പേരില്‍ സുനിലും ചില സുഹൃത്തുക്കളും ഒരു ഷാപ്പില്‍ ഒത്തുകുടി.ഇ ഒതുകുടലിന്റെ കാരണം കല്യാണം മാത്രമല്ല.അവിടെ അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവവുമാണ്.കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവിടെ ഒരാള്‍ വന്നു,വായില്‍ നിറയെ ചീത്തയുമായി,ദിവാകരന്‍.എല്ലാരും കരുതി സുനില്‍ കയറി അടിക്കും എന്ന്.പക്ഷെ അയാള്‍ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.കുറെ ചീത്തവിളിച്ചപ്പോള്‍ അയപോള്‍ സുനില്‍ ദിവാകരനെ ശക്തിയില്‍ ഒരു അടി കൊടുത്തു.അയാള്‍ തറയില്‍ വീഴുകയും ചെയ്തു.അടുത്ത ദിവസം കല്യാണം കഴിഞ്ഞു.അമ്മാവന്‍ വിവാഹ സമ്മാനമായി വിസയും ടികെറ്റും സുനിലിന് കൊടുത്തു.ഒരു ആഴ്ചയ്ക്കുള്ളില്‍ ഗള്‍ഫിന് പോകണം.കല്യാണവും കഴിഞ്ഞു ഉത്സവവും കഴിഞ്ഞു.അടുത്ത ദിവസം നേരം വെളുത്തപ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ പോലീസ്.സുനിലിനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ വന്നതാണ്‌.കാരണം ദിവാകരനെ കുത്തി കൊന്നതിന്.തലേ ദിവസം ദിവാകരനെ റോഡില്‍ ഇട്ടു കുത്തി കൊന്നു എന്ന്.ദിവാകരന്‍ മരണ മൊഴി കൊടുത്തത് തന്നെ കൊന്നത് സുനില്‍ ആണ് എന്നാണ്.അതിനാല്‍ ആണത്രെ സുനിലിനെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത്.സത്യത്തില്‍ ഇ സംഭവം നടക്കുന്ന സമയം സുനില്‍ വീട്ടില്‍ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷെ മരണ മോഴിയെക്കാള്‍ വലുതായി കോടതി ഒന്നും കണ്ടില്ല.സുനിലിന് കോടതി ജീവപര്യന്ധം ശിക്ഷ വിധിച്ചു.കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് രണ്ടു ദിവസം ഭാര്യയോടൊപ്പം കഴിയാന്‍ അയാള്‍ക്ക് പറഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു.സുനില്‍ നല്ല ഒരു വെക്തി അല്ല.എങ്കിലും ആരോ ചെയ്ത തെറ്റിന് അ പാവം ജയില്‍ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുവാന്.ദിവാകരന്‍ കള്ളം പറഞ്ഞതാണോ,അതോ ഇരുട്ടത് തന്നെ കൊല്ലാന്‍ വന്നത് സുനില്‍ ആണ് എന്ന് തെറ്റിധരിച്ചതാണോ?ദൈവത്തിനുമാത്രം അറിയാം സത്യം.

                                     ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ നല്ല അടുപ്പമായത്തിനു പിന്നിലും ഒരു കഥയുണ്ട്.ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ കിട്ടിയ സമയം.ഇന്നത്തെ പോലെ ഇ SMS അയകുന്നത് അത്ര എളുപ്പം അല്ല.ഓരോ SMS നും നല്ല ചിലവാണ്.അ സമയം ആരേലും ഒരു SMS അയക്കാന്‍ കൊതിച്ചിരിക്കും.അപ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്നും രണ്ടു നമ്പറില്‍ നിന്നും  SMS  വരും.ഒന്ന് ജ്യോതിസും മറ്റൊന്ന് പ്രീത ചേച്ചിയും.പ്രീത ചേച്ചി എന്‍റെ 2nd കസ്സിന്‍ ആണ്,പക്ഷെ സ്വന്തം സഹോദരിയെ പോലെയാണ് എനിക്ക് ചേച്ചി.ഞാന്‍ തിരിച്ച് SMS അയച്ചില്ലേലും എന്നും ഇവര്‍ എനിക്ക് അയക്കുമായിരുന്നു.ഞാന്‍ ഇത്രയും പറഞ്ഞു വന്നത്,വായിക്കുന്ന നിങ്ങള്‍ക്ക് ജ്യോതിസിനെ പറ്റി മനസ്സിലാകാന്‍ വേണ്ടി ആണ്.എന്തായാലും പ്രതീക്ഷികാത്ത സമയത്താണ് എനിക്ക് പണം അയച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് ജ്യോതിസ് വിളിച്ചുപറയുന്നത്.ഞാനും വളരെ ഹാപ്പി ആയി.പണം ഞാന്‍ ചെന്ന് കൈപറ്റി.മൊബൈല്‍ അടുത്ത ദിവസം എടുക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

                                         മൊബൈല്‍ എടുക്കാന്‍ പോയ ദിവസം,പത്തനംതിട്ടയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരു ഫോണ്‍ വന്നു.എന്‍റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്‍റെ അമ്മക്ക് തീരെ സുഖം ഇല്ല ആശുപത്രിയില്‍ ആണ് എന്നും പറഞ്ഞു.ഒരു ഒപ്പറേന്‍ എത്രയും പെട്ടന്ന് ചെയ്യണം.മുഴുവന്‍ പണം അടക്കാതെ ജീവന്‍ രക്ഷിക്കേണ്ടുന്ന ഡോക്ടര്‍ രോഗിയെ പരിശോധിക്കുക പോലും ഇല്ല എന്ന മട്ടില്‍ ആണ്.പാവപെട്ട വീട്ടില്‍ നിന്നും വരുന്നവര്‍ എവിടുന്ന് പണം ഉണ്ടാക്കും?അവന്‍റെ അമ്മയാണേല്‍ വേദനയാല്‍ പുളയുവാന്.എന്തായാലും പലരും സഹായിച്ചു.പക്ഷെ ഇനിയും പണം വേണം.ഞാന്‍ തിരക്കിയപ്പോള്‍ എന്‍റെ കൈയിലെ പണംകൂടെ കൊടുത്താല്‍ ഒപ്പെറേന്‍ നടക്കും.പിന്നെ ഒന്നും വിചാരിച്ചില്ല.അ പണം കൂടെ കൊടുത്തു.വിജയകരമായി ഒപ്പെറേന്‍ നടന്നു.പക്ഷെ കുറച്ചുനാള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ മരിച്ചു.എല്ലാര്‍ക്കും പണം തിരികെ തരാം എന്നു പറഞ്ഞാണ് മേടിച്ചത്.സാരമില്ല,മൊബൈല്‍ ഇനിയും വാങ്ങാമല്ലോ?(ജ്യോതി അവിടെ തന്നെ ഉണ്ടല്ലോ)എപ്പോഴേലും അവന്‍റെ കൈയില്‍ പണം വരുമ്പോള്‍ തിരികെ തരും എന്ന് കരുതി.അടക്കത്തിന് ഞാന്‍ അ വീട്ടില്‍ പോയിരുന്നു.സത്യത്തില്‍ നമ്മള്‍ ജീവിതത്തില്‍ എത്രത്തോളം സുഖമായിട്ടാണ് ജീവിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാകാന്‍ ഇത്തരം സാഹചര്യം നല്ലതാണു.ഒരു വീട് എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല.നല്ല ഒരു കാറ്റ് അടിച്ചാല്‍ എടിഞ്ഞുവീഴും അതുപോലെ ഒരു വീട്.അതില്‍ കുറെ ആളുകളും.മിക്ക ദിവസവും പട്ടിണി ആകാനെ വഴിയുള്ളൂ.ഇനി അ പണം തന്നാലും ഞാന്‍ മേടിക്കുന്നില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.ഫോണ്‍ മേടിച്ചില്ലേല്‍ എന്താ ഇത്തരം ചില അനുഭവങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ കണ്ടു മനസ്സിലാക്കാന്‍ പറ്റിയല്ലോ.ദൈവം നമ്മളെ എത്ര നന്നായിട്ടാണ് കരുതിയിരിക്കുന്നത് എന്ന്….

തിരുവനന്തപുരത്ത് ടുഷന്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം,അവിടെ ശ്രീലങ്കയില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു കുട്ടി ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പഠിക്കാന്‍ വന്നു.ശ്രീലങ്കയില്‍ പഠിക്കാന്‍ സ്ഥലം ഇല്ലാത്തോണ്ട് തിരുവന്തപുരത്ത് വന്നതല്ല.ഇ കുട്ടിയുടെ പിതാവ് ശ്രീലങ്കന്‍ വെക്തിയാണ് അമ്മ മലയാളിയും.ഇവളെ കണ്ടാല്‍ ഒരു ആഫ്രിക്കന്‍ ലൂകും.എങ്കിലും മേക്കപ്പ് ഒക്കെ ഇട്ട്,കണ്ടാല്‍ പേടിക്കുന്ന ഭാവത്തില്‍ ആണ് എന്നും വരുന്നത്.ഇംഗ്ലീഷും തമിഴും അല്ലാതെ വേറെ ഒരു ഭാഷയും ഇവള്‍ക്ക് അറിയുകയും ഇല്ല.ഭാഷയിലെ വെത്യാസം കൊണ്ടും കാണാന്‍ ഉള്ള ഭംഗി കൊണ്ടും അവളോട്‌ ആരും തന്നെ മിണ്ടാറില്ല.അവളും ആരോടും മിണ്ടില്ല.പക്ഷെ എങ്ങനെയോ ഒരിക്കല്‍ എന്‍റെ കൂടെ ഇരുന്നാണ് പഠിച്ചത്.അന്നത്തെ ദിവസം അത് ഒരു പാവം കുട്ടിയാണ് എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി.ആരും അതിനോട് മിണ്ടാത്തതില്‍ അതിന് നല്ല വിഷമവും ഉണ്ട് എന്നും മനസ്സിലായി.അങ്ങനെ എന്‍റെ മുന്ന് സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്ക് ഞാന്‍ അവളെ പരിചയ പെടുത്തി.പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ നല്ല കുട്ടായിരുന്നു.അമ്മയും അച്ഛനും തമ്മില്‍ പിണങ്ങി കഴിയുവാന്.അതിനാല്‍ അമ്മയുടെ കൂടെ ആണ് താമസം.എന്തായാലും കുറെ നാളുകള്‍ കഴിഞ്ഞു.ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരു ഫോണ്‍ വന്നു.അ കുട്ടിയാണ്.എല്ലാരേയും ഒന്ന് കാണണം എന്ന്,കാരണം അവള്‍ തിരികെ ശ്രീലങ്കയ്ക്ക് പോകുവാന്,ഇനി തിരികെ വരുമോ എന്ന് അറിയില്ല ഏന്ന് പറഞ്ഞു.അതിന്‍ പ്രകാരം ഞങ്ങള്‍ 4 പേരും  തിരുവനന്തപുരത്ത് മസ്കെറ്റ്‌ ഹോട്ടല്‍ ഒന്നിച്ചു കുടി.ഉച്ചക്കത്തെ ഭക്ഷണം അവിടെ നിന്നും അവളുടെ വക ആയിരുന്നു.ഏതേലും ഒരു സാധാരാണ ഹോട്ടല്‍ പോയി കഴിക്കാം എന്നെ ഞങ്ങള്‍ കരുതി ഉള്ളു.പക്ഷെ കഴിച്ചത് അവിടെ നിന്നാണ്.എന്തായാലും കഴിപ്പ് എല്ലാം കഴിഞ്ഞു.അവള്‍ ഒരുപാട് നന്ദി പറഞ്ഞു ഞങ്ങളോട് കാരണം ആരും ഒന്ന് മിണ്ടാതെ നിന്ന സമയത്ത് നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി ഞങ്ങള്‍ നിന്നതിന് വളരെ സന്തോഷം ഉണ്ട് എന്നും അതിനാല്‍ അവളുടെ ഒരു ഓര്‍മ്മക്ക് ഞങ്ങള്‍ക്ക് 3 പേര്‍ക്കും ഓരോ മൊബൈല്‍ തന്നു.എനിക്കും എന്‍റെ കൂടെ ഉള്ള ആണ്കുട്ടികും Nokia N71 ഫോണ്‍ ആണ് തന്നത്.കൂടെ ഉള്ള പെണ്‍കുട്ടിക്ക് മറ്റേതോ ഒരു ഫോണ്‍ കൊടുത്തു.അന്ന് ഇ N71 മാര്‍കെറ്റില്‍ വരുന്നതെ ഉള്ളു നല്ല ഡിമാന്റ് ഉള്ള സമയത്താണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അത് കിട്ടുന്നത്.

അവള്‍ വളരെ കാശുള്ള വീട്ടിലെ കുട്ടിയാണ്,ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഓരോ മൊബൈല്‍ വാങ്ങി തരുക എന്നത് അവളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയ കാര്യമല്ല,പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് അത് വളരെ സന്തോഷം നല്‍കി.പക്ഷെ എനിക്ക് അ സന്തോഷം അധികനേരം നിലനിന്നില്ല.കാരണം വീട്ടില്‍ എന്ത് പറയും എന്ന ചിന്തയായി.ഒരു സുഹൃത്ത്‌,അതും ഒരു പെണ്‍കുട്ടി,അതും തമിഴ്‌ പുലികളുടെ നാട്ടില്‍ നിന്നും ഒരു പെണ്‍കുട്ടി എനിക്ക് തന്നതാണ് ഇ ഫോണ്‍ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ വീട്ടില്‍ എന്നല്ല ആരും വിശ്വസിക്കുകയില്ല,മാത്രവുമല്ല അവര്‍ക്ക് പേടിയും ആകും.ഇവന്‍ വഴിതെറ്റിപോയോ വല്ല തമിഴ്‌പുലികളുമായി ഇവന് ബന്ധം ഉണ്ടോ എന്നൊക്കെ ചിന്തിക്കും.സ്വാഭാവികം മക്കളെ പറ്റി നല്ലത് ചിന്തിക്കുന്ന എല്ലാ മാതാപിതാക്കളും ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കും.അതെല്ലാം ഒഴിവാക്കാന്‍ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു.പിടികിട്ടി ഇലക്കും മുള്ളിനും കേടില്ലാത്ത ഒരു വഴി.ഫോണ്‍ വില്‍ക്കുക തന്നെ.

അങ്ങനെ അത് വിറ്റു.കവര്‍ പോലും തുറക്കാതെ ഇരുന്നോണ്ട് 17500 രൂപ കിട്ടി.എന്തായാലും ലാഭം.വീട്ടില്‍ ഇ പണം കൊണ്ട് വെച്ചു.ഇന്നതെപ്പോലെ പണ്ട് പണം അങ്ങനെ ചിലവാക്കാന്‍ പറ്റില്ല.എത്ര ഒക്കെ ലാവിഷ് ആയാലും ഒരു ദിവസം 500 രൂപയില്‍ കുടുതല്‍ ചിലവാക്കാന്‍ പറ്റില്ല.എന്തായാലും പതുക്കെ ചിലവാക്കാം എന്ന് ഞാനും കരുതി.കുറെ ദിവസത്തേക്ക് അടിച്ചു പൊളിക്കാന്‍ പണമായി.അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍,എന്‍റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ അച്ഛന് തീരെ സുഖമില്ല എന്ന് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു.അതിന്‍ പ്രകാരം ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൈയില്‍ ഇരുന്ന പണവും എടുത്തോണ്ട് പോയി,എന്തേലും ആവശ്യം വന്നാലോ എന്നോര്‍ത്തു.അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ടത് എത്രയും പെട്ടന്ന് അവര്‍ക്ക് 16500 രൂപ വേണം.അതിന് രാവിലെ മുതല്‍ പലരുടെയും അടുക്കല്‍ പോയി ചോദിക്കുവാന്.ആരും കൊടുത്തില.ശരിയോ തെറ്റോ അതു കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് അവരെ സഹായികാതെ ഇരിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല.ഞാന്‍ എന്‍റെ കൈയില്‍ ഇരുന്ന പണം അവര്‍ക്ക് കൊടുത്തു.സത്യത്തില്‍ അ പണം കൊണ്ട് അടിച്ചു പൊളിക്കണം എന്ന് കരുതിയതാണ് പക്ഷെ വിധി എന്നെ എത്തിച്ചത് വേറെ ഒരിടത്താണ്.വെറുതെ കിട്ടിയ പണം,എന്‍റെ കൈയില്‍ ഇരുന്നാല്‍ അത് സെപ്ടിക് ടാങ്കില്‍ ചെല്ലുകയെ ഉള്ളു.ഇതാകുമ്പോള്‍ ഒരാള്‍ക്ക് ഒരു കുടുംബത്തിന് ആശ്വാസം ആകുമല്ലോ.അ ഒരു സന്തോഷത്തോടെ ഞാന്‍ തിരികെ വീടിലേക്ക് മടങ്ങി….

തികച്ചും സത്യസന്ധമായി പിന്തുടര്‍ന്ന ഒരു വെക്തി കൂടെ ആണ് തിരുമേനി.ഒരിക്കല്‍ പോലും ദൈവത്തെക്കാളും താന്‍ വലിയവനാണ് എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിട്ടില്ല.പക്ഷെ ഇന്നുപലരുടെയും രീതികള്‍ കണ്ടാല്‍ അങ്ങനെ തോന്നിപോകും.എന്തായാലും അവിടെ ചെന്ന് പ്രാര്‍ഥിച്ചാല്‍ എന്തും നടക്കും എന്ന് ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഒരു വിശ്വാസം ആണ്.ഏറ്റവും കുടുതല്‍ ആളുകള്‍ വരുന്നത് പരുമല പദയാത്ര സമയത്താണ്.ജന സമുദ്രം ആണ് അവിടെ അപ്പോള്‍ ഭാഗ്യവശാല്‍ ഞാനും നടന്നു അവിടേക്ക് രണ്ടു പ്രാവശ്യം.രണ്ടുപ്രാവശ്യവും ഞാന്‍ ഞങ്ങളുടെ ഒരു ബന്ധു പോന്നച്ചാന്റെ കൂടെ ആണ് പോയത്‌.സാധാരണ പള്ളികളില്‍ നിന്നും പദയാത്ര നടത്താറുണ്ട് പക്ഷെ അങ്ങ് ചെല്ലാന്‍ വളരെ താമസിക്കാറുണ്ട്.അതിനാല്‍ ഞങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ വീട്ടില്‍നിന്നും വെളിപ്പിനെ അങ്ങ് നടക്കും.വെളുപ്പിനെ 4മണിക്ക് നടന്നാല്‍ ഏകദേശം ഉച്ചയാകുംബോഴേക്കും അങ്ങ് ചെല്ലും.ഏകദേശം 45Km ഉണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ നിന്നും പരുമല പള്ളി വരെ.ഇടക്ക് കുടിക്കാന്‍ വെള്ളവും ചായയും പല സ്ഥലങ്ങളില്‍ നിന്നും കിട്ടും.പലരും അത് ഒരു നേര്‍ച്ചപോലെയാണ് ചെയ്യുന്നത്.ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം ആണ് ആദ്യമായി പരുമലക്ക് നടന്നത്.                                                                ( പരുമല തിരുമേനി)

ലീലാമ്മ ടീച്ചറിനെ പറ്റി ഇതിനു മുന്‍പ്‌ ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.ടീച്ചറിന്റെ മകളും മരുമകന്‍ (അജയ്‌) കുവൈറ്റില്‍ ആണ് ഇപ്പോള്‍ താമസം,കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആണ് അജയ്‌ച്ചാന്‍ കുവൈറ്റില്‍ വന്നത്.വന്ന് കുറച്ചുകഴിഞ്ഞിട്ടും അച്ചായന് ജോലി ആയില്ല.ചേച്ചിക്ക് വളരെ വിഷമം കയറി എന്ത് ചെയ്യാം.ചേച്ചി മാര്‍ത്തോമ സഭയില്‍ ആണെങ്കിലും പരുമല തിരുമേനിയോട് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു “തിരുമേനി അച്ചായന് എത്രയും പെട്ടന്ന് ജോലി കിട്ടണേ,അതിനു വേണ്ടി ഞാന്‍ ക്രിസ്ടിയെ(അതായത് എന്നെ)പരുമലക്ക് നടത്താം”എന്ന്.ഇതറിഞ്ഞതും എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.ഞാന്‍ ആണോ പോകണ്ടത് എന്നോകെ തോന്നി.പക്ഷെ ടീച്ചറിനെ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ ശരി പോയേക്കാം എന്നു തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.അങ്ങനെ പരുമലക്ക് ഉള്ള യാത്ര തുടങ്ങി,പോകുന്നത് ഞാനും പോന്നച്ചാനും അച്ചായന്റെ ഭാര്യ ലാല്ലിമാമ്മയും എല്ലാം  ആണ്.പോന്നച്ചാന്‍ നല്ല നീളമുള്ള വെക്തിയാണ് അതിനാല്‍ വളരെ വേഗം നടക്കും.അച്ചായനോപ്പം ഞാനും നടക്കും റോഡില്‍ കുരാ കുരിരുട്ടാണ് കുറച്ചുദൂരം ചെല്ലുമ്പോള്‍ അമ്മാമയെ കാണില്ല.അപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ അവിടെ അമ്മാമയെ നോക്കി നില്‍ക്കും.അല്‍പസമയം കഴിയുമ്പോള്‍ അമ്മാമ നടന്നു വരുന്നത് കാണാം.എന്തായാലും അങ്ങനെ ഒരു വിധം ഞങ്ങള്‍ പാണ്ടനാട് എത്തി.പണ്ടാനാട്ടുനിന്ന് 5Km മാത്രമേ പരുമലക്ക് ഉള്ളു.പക്ഷെ നമ്മള്‍ എത്ര നടന്നാലും ഇ സ്ഥലം തീരില്ല.സത്യത്തില്‍ സ്ഥലം തീരത്തോണ്ടാല്ല കുറച്ചുടെ നടന്നാല്‍ പരുമല എത്തും എന്ന വിശ്വാസം കാരണം നടത്തത്തിന് ഒരു തളര്‍ച്ച അനുഭവിക്കുന്നതാണ്.എന്തായാലും പരുമലയില്‍ ഞാന്‍ എത്തി.ഒന്ന് നടക്കാന്‍ പോലും വയ്യാത്ത അത്ര തിരക്കാണ്.എന്‍റെ കൂടെ ഉള്ളവര്‍ മെഴുകുതിരി കത്തിക്കാന്‍ പോയി.ഞാന്‍ മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചില്ല.പണ്ടും കത്തിക്കാറില്ല ഇപ്പോഴും ഇല്ല.കാരണം ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ അവിടെ പോയപ്പോള്‍ സാമാന്യം നല്ല കുറച്ചു മെഴുകുതിരികള്‍ ഞാന്‍ കത്തിച്ചു.എന്നിട്ട് ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ കണ്ണടച്ചുതുറന്നു അപ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ കത്തിച്ച മെഴുകുതിരി കാണുന്നില്ല.അയ്യോടാ അതെവിടെ പോയി എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.അപ്പോള്‍ അവിടെ ഒരു മനുഷ്യന്‍ അയാളുടെ അത്രയും വലുപ്പമുള്ള ഒരു മെഴുകുതിരി കൊണ്ടുവന്ന് കത്തിക്കുന്നു.അയാള്‍ അത് അവിടെ വെച്ച് കത്തിച്ചു.തീ അതില്‍ ശരിക്ക് പിടിക്കും മുന്നേ അവിടെ നിന്ന ഒരു വെക്തി അത് തള്ളി താഴേക്ക്‌ ഇട്ടു.അങ്ങനെ കുറച്ചുകഴിയുമ്പോള്‍ ഒരാള്‍ വന്ന് താഴെ കിടക്കുന്ന മെഴുകുതിരികള്‍ എല്ലാം വാരി എടുത്തുകൊണ്ട് പോകും.വീണ്ടും അത് ഒന്നുടെ കാച്ചിയെടുത് പുതിയ മെഴുകുതിരിയായി കടകളില്‍ എത്തും.

ഇതെപറ്റി കുടുതല്‍ അന്വേക്ഷിച്ചപോള്‍ എനിക്ക് മനസ്സിലായി ഇങ്ങനെ അവിടെ കത്തിക്കുന്ന മെഴുകുതിരി എടുക്കാന്‍ ഓരോ വര്‍ഷവും ഓരോ ആളുകള്‍ക്കാണ് അവകാശം.അത് ലേലത്തില്‍ കൂടെ ആണ് അത് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതും.അവര്‍ ഇ മെഴുകുതിരി എടുത്ത് പുതിയ മെഴുകുതിരി ആക്കും.നമ്മള്‍ കത്തിക്കുന്ന മെഴുകുതിരി മുഴുവനും കത്തി തീരാന്‍ നോക്കി ഇരുന്നാല്‍ പുതിയ മെഴുകുതിരി ഉണ്ടാക്കാന്‍ ഉള്ള മെഴുക് കിട്ടില്ല.അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ വലിയ തുകക്ക് ലേലത്തിന് ഇത് എടുക്കുന്ന ആളുകള്‍ക്ക് വലിയ നഷ്ടം ആണ്.അതിനാലാണ് അവര്‍ നമ്മള്‍ കത്തിച്ച് വെക്കും മുന്നേ അവിടെ നിന്നും അത് എടുക്കുന്നത്.പരിശുദ്ധമായ ഒരു സ്ഥലത്ത് ഇത്തരത്തിലുള്ള കച്ചവടം എനിക്ക് മാനസികമായി പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടായതിനാല്‍ ഞാന്‍ അവിടെ മെഴുകുതിരി കത്തിക്കാറില്ല.എന്തായാലും അങ്ങനെ പരുമലക്ക് നടന്നു.അധ്യമായതിനാല്‍ നല്ല ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ ഞാന്‍ നേരിട്ടു.എന്തായാലും അജയ്‌ച്ചാന് ഒരു ജോലി കിട്ടി.അതിനു ശേഷം ചേച്ചിയും കുവൈറ്റില്‍ താമസം ആയി.

പക്ഷെ അപ്പോഴും പ്രശ്നം തീര്‍ന്നില്ല,ഉദ്ദേശിച്ച സമയത്ത് ഒരു കുഞ്ഞ് ഉണ്ടാകാതെ വന്നപ്പോള്‍ ചേച്ചി വീണ്ടും നേര്‍ന്നു ഒരു കുഞ്ഞിനുവീണ്ടി. ഇ പ്രാവശ്യവും ഞാന്‍ തന്നെ നടക്കേണ്ടി വന്നു..ദൈവം പ്രാര്‍ഥന കേട്ടു നല്ല ചുണകുട്ടന്‍ ചേച്ചിക്ക് ഉണ്ടായി.പക്ഷെ അന്ന് ഞാന്‍ ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ചു ഇനി എന്നെ നടക്കാന്‍ കിട്ടില്ല എന്ന്.കാരണം ഇ നടത്തം കാണുന്നപോലെ അത്ര സുഖമുള്ളതല്ല.നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ടാകുന്നതാണ്.ചിലരുടെ പോക്ക് കണ്ടാല്‍ ഏതോ വിദേശ യാത്രക്ക് പോകും പോലെ ആണ്.നല്ല കിടിലന്‍ വസ്ത്രവും ഷൂവും ഒക്കെ ഇട്ടൊരു പോക്ക്.പകുതി ദൂരം ചെല്ലുമ്പോള്‍ പിന്നെ നടക്കാന്‍ പോലും വയ്യതാകും.പലര്‍ക്കും കാല് പൊട്ടും.പലരും ഇ പ്രയാസങ്ങള്‍ എല്ലാം അതിജീവിച്ച് നടക്കുന്നതുകാണുമ്പോള്‍ അവരുടെ ആഗ്രഹം എന്തായാലും സാധിക്കും എന്ന് നമുക്ക് തോന്നിപോകും.എന്തായാലും എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഞാന്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ ആഗ്രഹത്തിനുവേണ്ടി ആണെങ്കിലും രണ്ടു പ്രാവശ്യം പരുമലക്ക് നടന്നിട്ടുണ്ട് അ രണ്ട് ആവശ്യവും സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനു ശേഷം ഞാന്‍ നടന്നിട്ടില്ല എനിക്കൊരു ആവശ്യം വരട്ടെ ഞാന്‍ പറയും ആഗ്രഹം സാധിച്ചുതരണേ ആശ ചേച്ചിയുടെ മകനെ കൊണ്ട് നടത്തിക്കാം എന്ന്.ഒരു പാലം ഇട്ടാല്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും വേണമല്ലോ!!!!

വളരെ വലിയ വാക്ധാനങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക്.ഇ പ്രോജെക്റ്റ് കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരു മാസം അവിടെ ട്രെയിനിംഗ് ചെയ്തു എന്നതിന് സെര്‍ടിഫിക്കറ്റ്‌,എല്ലാര്‍ക്കും ഉള്ള പ്രോജെക്റ്റ് റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ അവര്‍ ശരിയാക്കി തരും,പ്രോജെക്റ്റ് പ്രസന്റേഷന്‍ സമയത്ത് അവര്‍ കോളേജില്‍ എല്ലാം വന്നു നമുക്കുവേണ്ട സഹായം ചെയ്തു തരും എന്നൊക്കെ.ഇതെല്ലാം കേട്ടപ്പോള്‍ കുഴി മടിയന്മാരായ പലര്‍ക്കും വളരെ സന്തോഷം ഒന്നും ബുദ്ധിമുട്ടാതെ ഒരു പ്രോജെക്റ്റ്.പഷേ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ വളരെ വലിയ വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു.കാരണം ഇതിന്‍റെ വരാന്‍ പോകുന്ന പല ബുദ്ധിമുട്ടും ഞാന്‍ നേരത്തെ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.പഷേ ആരും അന്ന് എന്‍റെ വാക്ക് കേട്ടില്ല.അധ്യാപകരോട് എതിര്‍ത്ത് നില്ക്കാന്‍ ഉള്ള പേടിതന്നെ പ്രധാന കാരണം.അങ്ങനെ College ല്‍ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ എറണാകുളം Prolific എന്ന കമ്പനിയില്‍ മെയിന്‍ പ്രോജെക്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ പോയി.അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ ഒരു മുറിയില്‍ 5 കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഉണ്ട് അവിടെയാണ് പ്രോജെക്റ്റ്.ഞെട്ടിപ്പോയി ഞങ്ങള്‍,അവിടെ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ കോളേജിലെ ഒരു അധ്യാപകനെ വിളിച്ചു,അവിടുത്തെ അവസ്ഥ ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു,പലരും സംസാരിച്ചുകഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ സംസാരിച്ചു അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു സര്‍,നമ്മള്‍ കരുതും പോലെ ഇത് വലിയ ഒരു കമ്പനി ഒന്നുമല്ല അപ്പോള്‍ എനിക്കുള്ള മറുപടി,”അതിന് മോഹന്‍ നമ്മളും വലിയ ആളുകള്‍ ഒന്നും അല്ലാലോ എന്ന്”ശരിയാണ് ഞങ്ങള്‍ ആരും വലിയ ആളുകള്‍ അല്ല.എന്റെയോ അല്ലേല്‍ മറ്റാരുടെയുമോ അപ്പന്‍ കോളേജില്‍ പടിപികുന്നില്ല ഉണ്ടായിരുന്നേല്‍ ഇതുപോലെ ഒരിടത്ത് ഞങ്ങളെ പോകാന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കില്ലായിരുന്നു.എന്തായാലും വന്നത് വന്നു പ്രോജെക്റ്റ് ചെയ്യാം എന്ന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.കാരണം ഇവിടെ പ്രോജെക്റ്റ് ചെയ്യുന്നതിന് ഒരു കുട്ടി 5000/- വെച്ച് കൊടുക്കണം ഞങ്ങള്‍ 4 കുട്ടികള്‍ ചേര്‍ന്നാണ് ഇ പ്രോജെക്റ്റ് ചെയ്തത്.അപ്പോള്‍ മൊത്തം ഒരു പ്രോജെക്റ്റ് ചെയ്യുന്നതിന് 20000/-രൂപ അന്ന് മൊത്തം നാല് പ്രോജെക്റ്റ് ആയിരുന്നു നടന്നത്.പ്രോജെക്റ്റ് ചെയ്യുന്നതിന് മുന്നെ ഒരോ കുട്ടികളും 500 രൂപ അഡ്വാന്‍സ്‌ അവര്‍ക്ക് കൊടുത്തു,അതിനു ശേഷം മറ്റൊരു കുട്ടര്‍ വന്നിട്ട്,അവിടെ ഇതിലും കുറച്ച് പ്രോജെക്റ്റ് ചെയ്യിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും കോള്ളിജില്‍ അത് സമ്മതിച്ചില്ല.അതിനാല്‍ ഇത് ഒരു നല്ല കമ്പനി അല്ല എന്ന് പറഞ്ഞാലും കോളേജില്‍ സമ്മതിക്കില്ല വേറെ ഒരിടത് ചെയ്യാന്‍.അത് ഞങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി.എന്തായാലും വരുന്നത് വരട്ട് എന്ന് കരുതി അവിടെ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ പ്രോജെക്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി.Scada Based Batch Monitoring System ഇതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രോജെക്റ്റ്..Scada software ഉപയോഗിച്ചായിരുന്നു ഇത് ചെയ്തത്.ഒരുവിധം ഞങ്ങള്‍ പ്രോജെക്റ്റ് ചെയ്ത് തീര്‍ത്തു.പോയവരില്‍ ഞങ്ങള്‍ മാത്രമേ ഇ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പൂര്‍ണമായും ഉപയോഗിച്ചുള്ളൂ.ബാക്കി ഉള്ളവര്‍ക്ക് ഇതും വേറെ ചില ഭാഗവും ചേര്‍ന്നതായിരുന്നു പ്രോജെക്റ്റ്.ഒടുവില്‍ പ്രോജെക്റ്റ് കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ കോളേജില്‍ തിരിച്ചു വന്നു.പഷേ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ കാരണം അറിയാത്ത എന്തോ ഒരു വലിയ വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു അത് എന്നെ വല്ലാണ്ട് അലട്ടിയിരുന്നു.

കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവിടെ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ട റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ കിട്ടി.അത് വായിച്ചുനോക്കിയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് എല്ലാര്‍ക്കും ഒരേ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌.നാല് കുട്ടം പ്രോജെക്റ്റ് ആണ് അവിടെ ഞങ്ങള്‍ ചെയ്തത്,ഇതെല്ലാം ഒരര്‍ഥത്തില്‍ ഏതാണ്ടൊക്കെ ഒരുപോലെയാണ്.പഷേ നാലും വെത്യസ്തമാണ്.ഞങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിയ റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ പ്രോജെക്റ്റിന്റെ പേര് നാലും വേറെ ആണ് എന്നതൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാം ഒന്നാണ്.ഞങ്ങക്ക് പറ്റിയ വലിയ മണ്ടത്തരം അപ്പോള്‍ മുതല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി തുടങ്ങി.പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ട റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും ഇന്‍റര്‍നെറ്റില്‍ നിന്നും എടുത്ത് ഉണ്ടാക്കി എടുത്തു.പിന്നീട് അവര്‍ വന്ന് ഞങ്ങക്ക് പ്രോജെക്റ്റ് പ്രസന്റേഷന്‍ എല്ലാം ക്രമീകരിച്ച് തന്നു.അവസാനം എല്ലാര്‍ക്കും ഒരു മാസം പ്രോജെക്റ്റ് ചെയ്ത സെര്ട്ടിഫികെറ്റ് തന്നു.കാക്ക ദേഹത്ത് സാധിച്ചാല്‍ അത് തുടയ്ക്കാന്‍ പോലും കൊള്ളില്ല അ ഒരു സെര്ട്ടിഫികെറ്റ്.അപ്പോഴും ഞങ്ങള്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല

പറ്റിയത് പറ്റി വിധി ആണ് എന്നു കരുതി.ഒടുവില്‍ കോളേജ് പഠിത്തം കഴിഞ്ഞു.പഷേ എനിക്കും കുറച്ച് കുട്ടികള്‍ക്കും കുറച്ച് പേപ്പര്‍ പെന്റിംഗ് ഉണ്ടായിരുന്നു.അത് ഇനി അടുത്ത പരിഷ നടക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമെ എഴുതാന്‍ പറ്റു.അതിനാല്‍ അ സമയം ഞാന്‍ പൂനെയില്‍ ഒരു കോഴ്സ്സു ചെയ്യാന്‍ പോയി.അവിടെ PLC,SCADA,DCS  തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍ ആണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌, ACS PUNE ഇതായിരുന്നു അവിടുത്തെ സ്ഥാപനത്തിന്‍റെ പേര്.നല്ല ഒരു സ്ഥാപനം അവിടെ ഹിമാന്‍ഷു എന്നൊരു അദ്ധ്യാപകന്‍ വളരെ മിടുക്കനാണ് എന്നേക്കാള്‍ വളരെ ചെറുപ്പക്കാരന്‍.എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അദ്ധേഹത്തിനു നന്നായി അറിയാം.അവിടെ വെച്ച് എനിക്ക് ഒരു കമ്പനിയില്‍ ഇന്റര്‍വ്യൂ ഉണ്ടായിരുന്നു അവര്‍ പ്രോജെക്റ്റ് റെക്കോര്‍ഡ്‌ കൊണ്ടുവരണം എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു.അതിന്‍ പ്രകാരം ഞാന്‍ അവിടെ സമയത്തുതന്നെ ചെന്നു.ഇന്റര്‍വ്യൂ എല്ലാം നല്ല രീതിയില്‍ തന്നെ മുന്നോട്ടുപോയി,പ്രോജെക്റ്റ് റെക്കോര്‍ഡ്‌ വെക്കാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ മുതല്‍ അവര്‍ക്ക് എന്തോ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുപോലെ.അവസാനം റിസള്‍ട്ട്‌ വിളിച്ചുപറയാം എന്ന് പറഞ്ഞു.പഷേ അവരുടെ വിളി വന്നില്ല.ഇ ഹിമാന്‍ഷു ആണ് എന്നെ അങ്ങോട്ട്‌ പറഞ്ഞയച്ചത് അങ്ങനെ ഞാന്‍ അദേഹത്തോട്.എന്തുകൊണ്ട് അവര്‍ വിളിച്ചില്ല എന്നു തിരക്കി,അവരെ വിളിച്ചു ചോദിക്കാം എന്ന് എന്നോടുപറഞ്ഞു,കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്നെ ഹിമാന്‍ഷു വിളിച്ചിട്ട് അങ്ങോട്ട്‌ എന്‍റെ ഇ റെക്കോര്‍ഡ്‌ എടുത്തോണ്ട് ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞു.റെക്കോര്‍ഡ്‌ തുറന്നു നോക്കിയ ഹിമാന്‍ഷു ആദ്യംഒന്നു ചിരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.കാരണം എന്നോട് പറഞ്ഞു,നമ്മള്‍ ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ വാങ്ങുമ്പോള്‍ അത് ഉപയോഗിച്ചുപടിക്കാന്‍ അവര്‍ തന്നെ അതില്‍ കുറെ സാമ്പിള്‍ വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തിടും വെറും സാധാരണ കാര്യങ്ങള്‍.ഉദാഹരണത്തിന്,ഒരു സിനിമയുടെ സിഡി വാങ്ങുമ്പോള്‍ അതില്‍ അ സിനിമയിലെ ചില ഫോട്ടോസ് കാണും ചുമ്മാ കാണാന്‍,അതു സിനിമയുടെ സുംവിധായകനെ കാണിച്ചിട്ട് നമ്മളാണ് അ ഫോട്ടോ എടുത്തത്‌ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ എന്തായിരിക്കും അവസ്ഥ.അതു പോലെ തന്നെ ആണ് ഇവിടയും നടന്നത്.എന്‍റെ ഇ റെക്കോര്‍ഡ്‌ കണ്ടപ്പോള്‍ കമ്പനിക്ക്‌ ഞാന്‍ ശരിക്കും എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠിച്ചതാണോ എന്ന് തോന്നി അതിനാല്‍ അവര്‍ എന്നെ സെലക്ട്‌ ചെയ്തില്ല.വളരെ അധികം വിഷമം എനിക്ക് തോന്നി.ഞങ്ങള്‍ അന്ന് ചെയ്ത നാലു പ്രോജെച്ടും ഇതുപോലെ ഞങ്ങളെ ഒപ്പിച്ചതാണ്..Prolific എന്ന കമ്പനി വളരെ നല്ല ഒരു സ്ഥാപനം ആണ് പഷേ എറണാകുളത്തെ കമ്പനിയിലെ ആളുകള്‍ ഇതു ശരിക്കും പറ്റിച്ചു വിട്ടതാണ്.പഷേ ഇതിലും എന്നെ വിഷമിപിച്ച വേറെ ഒന്ന്,ഇ Scada software നമുക്ക് തനിയെ പഠിക്കാന്‍ പറ്റും അവിടെ ഇ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പഠിക്കുന്നത് 20 പ്രോഗ്രാം ചെയ്തിട്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ അതില്‍ ഒരു പ്രോഗ്രാം ആണ് ചെയ്തത്.അ ഒരു കോഴ്സ് ചെയ്യുന്നതിന് മൊത്തം 10000 രൂപയാണ്.അതായതു ഞങ്ങള്‍ ചെയ്ത ഒരു പ്രോഗ്രാമിന് 500 രൂപ.പഷേ ഇ ഒരു പ്രോഗ്രാം ചെയാന്‍ ഞങ്ങള്‍ നാലുപേരില്‍ നിന്നും വാങ്ങിയത് 20000 രൂപ,അപ്പോള്‍ 19500 രൂപ അവര്‍ക്ക് ലാഭം.മൊത്തം കുട്ടികളില്‍ നിന്നും 78000 രൂപ അവര്‍ക്ക് ലാഭം,വെറും ലാഭം എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല കൊള്ള ലാഭം.ഇതില്‍ നിന്നും ചിലതുടെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാകി,ഞങ്ങളുടെ ഡിപാര്‍ട്ട്‌മെന്‍റ് ഇതില്‍ ഇത്ര ഉത്സാഹം എടുത്തത്‌ എന്തിന് എന്ന്.അവര്‍ക്ക് നല്ല ഒരു തുക ഇതില്‍ നിന്നും കിട്ടി എന്നത് വെക്തമാണ്.വെറുത്തുപോയി ഞാന്‍ അ കോളേജിനോടും ഡിപാര്‍ട്ട്‌മെന്റിനോടും.അവിടെ ചെന്ന് എല്ലാരേയും രണ്ടു തെറി പറയാന്‍ ആണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.പഷേ എന്തോ പറ്റിയില്ല,അ സമയം എന്‍റെ മനസ്സില്‍ വന്ന ഒരു വാക്ക്യം”നീ നിന്‍റെ അമ്മയുടെ ഉദരത്തില്‍ ജനിക്കും മുന്നേ ഞാന്‍ നിന്നെ പേരെടുത്തു വിളിച്ച ‍‍ൈ‍ദവം”.ഞാന്‍ എന്തോ അവരോടു ഒന്നും പ്രതികരിച്ചില്ല.‍ൈദവം കാക്കും എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പഷേ പൂനെയില്‍ നിന്ന സമയം ഞാന്‍ നന്നായി ഇ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ പഠിച്ചു.ഒരു നല്ല പ്രോഗ്രാം ‍െഡവെല‍പ്പര്‍  ആയി ഞാന്‍.

പല ഇടത്തും പല ജോലികള്‍ ചെയ്തു.ഒന്നും അങ്ങോട്ട്‌ ശരിയായില്ല.പല ഇടതും പോകുമ്പോള്‍ പരസ്യമായി ഇന്റര്‍വ്യൂ ചെയ്യുന്നവര്‍ എന്നെ ഇതാണോ നിങ്ങള്‍ ചെയ്ത പ്രോജെക്റ്റ് എന്ന് പറഞ്ഞ് കളിയാക്കിട്ടുണ്ട്.പല കമ്പനിയില്‍ നിന്നും നിറകണ്ണുകളോടെ ഞാന്‍ ഇറങ്ങി പോയിട്ടുണ്ട്.ഒരു പഷേ ഇതു വായിക്കുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്ക്ക് ഞാന്‍ അനുഭവിച്ച വിഷമം മനസ്സിലാവില്ല.വളരെ അധികം ബഹുമാനിച്ച ഒരു കുട്ടം അധ്യാപകരെ മസ്സുകൊണ്ട് വെറുത്തുപോയി.ഒടുവില്‍ ഒരു കമ്പനിയില്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു നിങ്ങള്ക്ക് ജോലി കിട്ടണം എങ്കില്‍ ഇ പ്രോജെക്റ്റ് റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ വെക്കരുത് ഇങ്ങനെ ഒരു പ്രോജെക്റ്റ് ചെയ്തതായി നിങ്ങള്‍ ഇനി ആരോടും പറയണ്ട എന്ന്.അങ്ങനെ ഞാന്‍ അ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌  എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും തന്നെ മാറ്റി വെച്ചു.ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താന്‍വേണ്ടി അല്ല ഞാന്‍ ഇതൊക്കെ പറയുന്നത്.ഞങ്ങള്‍ക് പറ്റിയ അബദ്ധം വരും തലമുറയ്ക്ക് ഉണ്ടാകാതെ ഇരിക്കാനാണ്…

                                         അപ്രതീക്ഷിതമായി എടുത്ത ഒരു തീരുമാനത്തിന്‍റെ വെളിച്ചത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരു വെള്ളിയാഴിച്ച വൈകിട്ട് വാഴച്ചാലിനുപോയി. 32 ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ക്യാമറ ഞങ്ങളുടെ രണ്ടു പേരുടെ കൈയിലും ഉണ്ട്.ഇന്നത്തെ പോലെ തോന്നുന്ന ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ പറ്റില്ല വളരെ നല്ല ഫോട്ടോകളെ എടുക്കാന്‍ പറ്റു.എന്തായാലും അധികം താമസിക്കാതെ ഞങ്ങള്‍ അങ്ങ് എത്തി.പോകുന്ന വഴിയില്‍ എല്ലാം ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഡയറി മില്‍ക്ക് ചോക്ലേറ്റ്‌ പപ്പയോ ഡോക്ടറോ മേടിച്ചുതരുമായിരുന്നു.അന്ന് അതിന് 10രൂപയെ ഉള്ളു.ഇന്നത്തെ പോലെ അല്ല 10രൂപയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന ഡയറി മില്‍ക്കിനു വന്ന വലിപ്പവും രുചിയും ആണ്.അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ വെള്ളച്ചാട്ടം കണ്ടു,കുറച്ച് കറങ്ങി നടന്നു.മടക്കയാത്ര ആരംഭിച്ചു.

                                          മടക്കയാത്രയിലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് പപ്പാ ഡയറി മില്‍ക്ക് മേടിച്ചുതന്നു.ഇത് കിട്ടേണ്ട താമസം ഞാനും എബിച്ചാനും ഒറ്റ അടിക്ക് അതുമോത്തം കഴിക്കും ചേച്ചി വളരെ പതുക്കെ കഴിക്കു.അല്ലേലും പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അങ്ങനെ അല്ലെ വളരെ പതുക്കെ കഴിക്കു.അവരുടെ സ്റ്റൈല്‍ അവര്‍ മാറ്റില്ല.ഞാന്‍ പറഞ്ഞുവന്നത് ചേച്ചി ഇങ്ങനെ സ്റ്റൈലില്‍ കഴിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ഡയറി മില്‍ക്കില്‍ ഒരനക്കം നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ചെറു വിരലിന്റെ നീളമുള്ള 2,3 പുഴുക്കള്‍.കര്‍ത്താവേ ഇതൊന്നും നോക്കാതെ ആണ് ഞാനും എബിച്ചാനും അത് കഴിച്ചത്.എന്ത് ചെയ്യാനാ കഴിച്ചത് കഴിച്ചു.അതിനുശേഷം ഞാന്‍ ഡയറി മില്‍ക്ക് കഴിച്ചിട്ടില്ല.വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം അമിതബാച്ചന്‍ ഡയറിമില്‍ക്കിന്റെ ബ്രാന്‍ഡ്‌ അംബാസിടെര്‍ ആയതിനു ശേഷം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു,ഡയറി മില്‍ക്ക് വളരെ ശ്രദ്ധയോടെയാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത് എന്ന്.അദ്ദേഹത്തെ പോലെ ഒരു വലിയ മനുഷ്യന്‍ പറയുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ കഴിക്കാതെ എങ്ങനെ ഇരിക്കും….??എന്തായാലും ജീവിതത്തില്‍ ഇ വാഴച്ചാല്‍ യാത്ര മറക്കാന്‍ പറ്റില്ല…

കുറച്ചു നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം പിന്നെയും ഞാന്‍ പത്തനംതിട്ടയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇതേ പോലെ ആവശ്യം പറഞ്ഞ് ഒരു വെക്തി എന്‍റെ അടുക്കല്‍ വന്നു.പറഞ്ഞത് പുനലുരിനപ്പുറം പോകണം എന്നാണ് ഞാന്‍ അപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക് 50 രൂപ കൊടുത്തു.പണ്ടത്തെ വിഷമം എന്നെ കൊടുപിച്ചു എന്നതാണ് സത്യം.എന്തായാലും അന്നത്തെ വിഷമം എനിക്ക് മാറി,പണം കിട്ടിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്കും സന്തോഷം ആയി.ഏതാനും മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഇയാളെ വീണ്ടും കണ്ടു ഒരു ബാറിന്‍റെ അടുത്ത് ബോധം നശിച്ച് കിടക്കുന്നു.എന്‍റെ കുട്ടുകാരോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു എന്‍റെ 50 രുപയാടാ ഇ കിടക്കുന്നത് എന്ന്.ബോധമില്ലേലും രണ്ടു അടി കൊടുക്കാനാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത് പക്ഷെ ഇവരെ തല്ലി കൊന്നാലും നന്നാവില്ല. കൈയിലുള്ള കാശ് പോയത് മിച്ചം..

അതില്‍ എടുത്തു പറയാന്‍ ഉള്ളത് ക്രിസ്തുമസ് കരോള്‍ ആണ്.ഒരിക്കല്‍ പോലും ഡ്രം അടിചിട്ടില്ലാത്തവര്‍ മുതല്‍ നല്ല മിടുക്കര്‍ ആളുകള്‍ വരെ കരോള്‍ സമയത്ത് ഉണ്ടാകും പള്ളിയില്‍.കരോള്‍ ഗാനങ്ങള്‍ പഠിക്കാന്‍ വളരെ കുറച്ച് ആളുകളെ ഉണ്ടാകു പക്ഷെ കരോള്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ നിറയെ ആളുകള്‍ കാണും ചുമ്മാ ഒരു രസം.കുറെ നടന്നു കഴിയുമ്പോള്‍ ചിലരൊക്കെ തിരികെ വീട്ടില്‍ പോകും.ഏറ്റവും ഒടിവിലത്തെ ദിവസം ഒരുപാട് ആളുകള്‍ ഉണ്ടാകും കാരണം ദൂരെ താമസിക്കുന്ന ആളുകളുടെ വീട്ടില്‍ അന്നാണ് പോകുന്നത് അതും ടെമ്പോയില്‍.നടക്കേണ്ട ആവശ്യം വരുന്നില്ല.മാത്രവുമല്ല ചെല്ലുമ്പോള്‍ നല്ല ഭക്ഷണവും കാണും.ചിലരുടെ കഴിപ്പ് കണ്ടാല്‍ അന്നത്തെ ദിവസം പച്ച വെള്ളം കുടിച്ചതാണ് എന്ന് പറയില്ല.ഒരിക്കല്‍ ഞാനും ഇറങ്ങി കരോളിന് എന്താണ് ഇതിന്‍റെ സുഖം എന്നറിയണമല്ലോ?കുറെ വീടുകളില്‍ കയറി കുറെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.ഞാന്‍ ശരിക്കും കുഴപ്പി.ചിലപ്പോള്‍ ചുറ്റുവട്ടത് തന്നെ കുറെ വീടുകള്‍ കാണും.ഇല്ലാ വീട്ടിലും എല്ലാരും പോകില്ല.പലരും റോഡിലും ഒക്കെയായി ചുറ്റി പറ്റി നില്‍ക്കും.തിരികെ പോകുമ്പോള്‍ അവരുടെ കൂടെ പോകും.അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വന്ന ഒരുത്തന് വല്ലാത്ത ക്ഷീണം.കുറിച്ചു വീടുകള്‍ അവിടെ ഉണ്ട് അവിടെല്ലാം കയറി വരുന്നതുവരെ റോഡിനരികില്‍ ഇരിക്കാം എന്ന് കരുതി കക്ഷി ഒരു മരത്തോട് ചേര്‍ന്ന് ഇരുന്നു.പക്ഷെ കരോള്‍ ആളുകള്‍ വേറെ ഒരു വഴിയാണ് പോയതെന്ന് ഇ പാവം അറിഞ്ഞില്ല.നടന്നതിന്‍റെ ക്ഷീണമോ കഴിച്ചതിന്റെ ക്ഷീണമോ പാവം അവിടെ ഇരുന്ന് ഉറങ്ങി പോയി.കരോള്‍ എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എതാണ് വെളുപ്പിനെ രണ്ടു മണി കഴിഞ്ഞു.അപ്പോള്‍ ആണ് തങ്ങളുടെ കൂടെ ഉള്ള ഒരുത്തനെ കാണുന്നില്ല എന്ന് മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് മനസ്സിലായത്.പലരും പല വഴി തിരക്കി ഇറങ്ങി.ഇന്നത്തെ പോലെ മൊബൈല്‍ അന്ന് ആളുകളുടെ കൈയില്‍ കുറവാണ്.ഇനി ഉണ്ടെലും എല്ലാ ഇടതും റേഞ്ച് കിട്ടില്ല.ഒടുവില്‍ ഒരു നീണ്ട തിരച്ചിലിന് ശേഷം ആളിനെ കണ്ടെത്തി.ഇവര്‍ വന്ന് വിളിച്ചപ്പോള്‍ ആണ് ഇ പാവം ഉണരുന്നത്.എന്തായാലും അത് നന്നായി അല്ലാതെ ഉണര്ന്നിരുന്നേല്‍ പേടിച്ച് വിവരം അറിഞ്ഞെനേം.

കരോള്‍ നൈറ്റ്‌ എന്നത് ഇതിലും സന്തോഷം ഉള്ള ഒന്നാണ്,അതില്‍ ഏറ്റവും കുടുതല്‍ സന്തോഷം സണ്‍‌ഡേ സ്കൂള്‍ കുട്ടികള്‍ക്കാണ്.കാരണം ഇവരുടെ കലാ പരുപടികള്‍ ആണ് അന്ന് കുടുതലും.മിക്കപ്പോഴും ഞാനും അതില്‍ പങ്കെടുത്തിട്ടുണ്ട്.ഞാന്‍ 7ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം,കരോള്‍ നൈറ്റില്‍ യേശുക്രിസ്തുവിനെ കാണാന്‍ ആട്ടിടയരും മറ്റും വരുന്ന രംഗം ടാബ്ലോ കാണിക്കുവാന്.ഞാന്‍ അതില്‍ ഒരു ആട്ടിടയന്‍ ആയിരുന്നു.ഞങ്ങള്‍ക്ക് ചെറിയ ഒരു മീശ മാത്രം,യോസഫിന് മുഖം മുഴുവന്‍ മീശ.മുഖത്ത് എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്ന് മീശ വളരാന്‍ കൊതിച്ചു നടക്കുന്ന സമയം ആണ് അപ്പോള്‍.യൊസഫ് അയ പൈയ്യനോട് എനിക്ക് അന്നേരം കുശുമ്പ് തോന്നി.പക്ഷെ എന്നെക്കാളും നല്ല ഗ്ലാമര്‍ ആണ് അവന്‍,അപ്പോള്‍ പിന്നെ അവന്‍ യൊസഫ് ആകുന്നതില്‍ തെറ്റില്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.എന്തായാലും പരുപാടി കഴിഞ്ഞു.അടുത്ത ദിവസം സംയുക്ത ക്രിസ്തുമസ് ആണ്.ഒരു നാട്ടിലെ എല്ലാ ഇടവകയിലെയും ആളുകള്‍ ഒത്തുചേര്‍ന്ന് ക്രിസ്തുമസ് ആഖോഷിക്കുന്ന ഒരു പരുപാടി.അതില്‍ എല്ലാ ഇടവകയിലെയും ആളുകള്‍ ടാബ്ലോ വാനില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാറുണ്ട്.ഞങ്ങളുടെ പള്ളിയില്‍ നിന്നും അതിനു പോയത് കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞങ്ങള്‍ അവതരിപിച്ച ടാബ്ലോ ആണ്.പരുപാടി 4.30 ക്കെ ഉള്ളു പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ അവിടെ 2മണിക്ക് ചെല്ലണം എന്ന് പറഞ്ഞു.കാരണം താടിയും മീശയും ഒക്കെ വെക്കണ്ടേ.അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ സമയത്ത് അവിടെ ചെന്നു.സമയം ആയിട്ടും യോസഫിനെ കാണുന്നില്ല,ക്ഷമിക്കണം യോസഫായി വേഷം ഇടണ്ട കുട്ടിയെ കാണുന്നില്ല.ഒടുവില്‍ അവര്‍ എനിക്ക് യോസഫിന്റെ വേഷം തന്നു.അട്ടിടയനില്‍ നിന്നും യോസഫിലേക്ക് ഒരു പ്രൊമോഷന്‍.എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.അതില്‍ കുടുതല്‍ സന്തോഷം തോന്നിയത് മുഖത്ത് മീശയും താടിയും വെക്കാമല്ലോ എന്നായിരുന്നു.എന്തായാലും പെട്ടന്ന് ഒരുക്കങ്ങള്‍ നടന്നു.ഞാന്‍ എന്‍റെ മുഖം കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി കൊള്ളാം നിറയെ താടിയും മീശയും ഉണ്ട്.പക്ഷെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുഖത്ത് വല്ലാത്ത ചൊറിച്ചില്‍.ചൊറിച്ചില്‍ കുടി വന്നു.ചൊറിയാന്‍ പറ്റില്ല.കാരണം ചൊറിഞ്ഞാല്‍ ഒട്ടിച്ച താടി ഇളകി പോകും.പരുപാടി കഴിയാതെ ഇതൊന്നും ഇളക്കി മാറ്റാന്‍ പറ്റില്ല.ചോദിച്ചപോള്‍ പരുപാടി തുടങ്ങിട്ടുകുടെ എല്ലാ.ഇനി അത് കഴിയണേല്‍ കുറഞ്ഞത് ഒരു മുന്ന് മണിക്കൂര്‍ എടുക്കും.എന്ത് ചെയ്യാം.ചൊറിച്ചില്‍ സഹിക്കുക തന്നെ.എന്തായാലും പരുപാടി തുടങ്ങി ഏതാണ്ട് അവസാനിക്കാറായി,ഞാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ റോഡില്‍ നമ്മുടെ യൊസഫ് അങ്ങനെ നില്‍ക്കുന്നു.അപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒന്ന് മനസ്സിലായി ഇന്നലെ ഇവന്‍ ഇ വേഷം ഇട്ടപോള്‍ കുറച്ചു നേരത്തെക്കാനെലും ചൊറിച്ചില്‍ അനുഭവിച്ചുകാണും അപ്പോള്‍ അടുത്തദിവസംകുടെ അങ്ങനെ ഉണ്ടാകാതെ ഇരിക്കാന്‍ അവന്‍ മുങ്ങിയതാണ്.എന്തായാലും അന്നത്തെ ദിവസം ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ പറ്റില്ല.അതിനു ശേഷം ഒരിക്കല്‍ പോലും സംയുക്ത ക്രിസ്തുമസിന് ഞാന്‍ ഒരു പരുപടിക്കും  പങ്കെടുത്തിട്ടില്ല.

പത്തനംതിട്ടയില്‍ J&F എന്നൊരു ഹോട്ടല്‍ തുടങ്ങി,ഇതിനുമുമ്പുള്ള ഒരു ലേഖനത്തില്‍ ഞാന്‍ അ ഹോട്ടലിനെ പറ്റി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.ഒരു ദിവസം എനിക്ക് നല്ല പനി ആയിരുന്നു.എന്തോ ചില കാരണങ്ങളാല്‍ ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ എനിക്ക് പറ്റിയില്ല.അങ്ങനെ ഏതാണ്ട് നാല് മണിയായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഇ ഹോട്ടലില്‍ ഒരു ചായ കുടിക്കാന്‍ കയറി.സത്യത്തില്‍ ഒരു ചായ കുടിക്കണം എന്നു കരുതിയാണ് അവിടെ കയറിയത്,പക്ഷെ അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ എന്തേലും കഴിക്കണം എന്നൊരു തോന്നല്‍.പലപ്പോഴും നമ്മള്‍ ഹോട്ടല്‍ ഉച്ചക്ക് ഒരു ഊണ് കഴിക്കാന്‍ ആണ് പോകുന്നത് പക്ഷെ കൈ കഴുകി വരുമ്പോഴേക്കും ഒരു ബിരിയാണി കഴിച്ചാലോ എന്ന ചിന്ത പലര്‍ക്കും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്.അതിനു കാരണം ഹോട്ടലുകാര്‍ ഒപ്പിക്കുന്ന ചെറിയ ഒരു സുത്രം ആണ്.ഇവര്‍ ബിരിയാണിക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന എസ്സെന്‍സ് കയറി വരുന്ന വരാന്തയിലും അല്ലേല്‍ ഹോട്ടലിന്‍റെ ഡോറിന്റെ അരികിലും അല്പം ഒഴിക്കും.അപ്പോള്‍ വരുന്ന ആളുകള്‍ക്ക്‌ ഇ മണം അധ്യമേ കിട്ടും,പിന്നെ അവര്‍ കൈകഴുകി വരുമ്പോഴേക്കും ബിരിയാണി തന്നെ കഴിച്ചേക്കാം എന്ന തീരുമാനത്തില്‍ എത്തും.പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഇ മണം അടിച്ചതുകൊണ്ടല്ല ഞാന്‍ എന്തേലും കഴികണം എന്ന് തീരുമാനിച്ചത്‌,എനിക്ക് നല്ല വിശപ്പ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു.അങ്ങനെ ഒരു നാനും ബട്ടര്‍ ചിക്കെനും ഞാന്‍ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു,അല്പസമയത്തിനുശേഷം ചൂടോടെ പറഞ്ഞ ഭക്ഷണം എത്തി.ഞാന്‍ കഴിച്ചു തുടങ്ങി,പക്ഷെ ചിക്കെന് എന്തോ ഒരു രുചി വെത്യാസം.ആദ്യം കരുതി പനി ആയതിനാല്‍ എനിക്ക് തോന്നിയതാകും എന്ന്.പക്ഷെ കുറച്ചുടെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്ക് മനസ്സിലായി ചിക്കെന്‍ പഴകിയതാണ് എന്ന്.സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് നല്ല ദേഷ്യം വന്നതാണ്‌.പക്ഷെ എന്തോ ഞാന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.അതില്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ അ ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയെ ഇല്ലായിരുന്നു.കുറച്ചു നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം അ ഹോട്ടല്‍ വേറെ ആളുകള്‍ ഏറ്റെടുത്തു,ഇപ്പോള്‍ നല്ല വൃത്തി ആണ്.അതിനാല്‍ ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവിടെ വീണ്ടും പോയി തുടങ്ങി,എന്നാലും അവിടെ ചെന്നിരിക്കുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും ഞാന്‍ പണ്ട് ചിക്കെന്‍ കഴിച്ചത് ഓര്‍ക്കാറുണ്ട്.

ഇത്തരത്തില്‍ പലര്‍ക്കും പല ഹോട്ടലിലും ഇത്തരം അനുഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാവാം, പക്ഷെ ആരും പലപ്പോഴും പുറത്തുപറയാറില്ല.പറ്റിയ അബദ്ധം ആരും അറിയാണ്ട എന്നു കരുതിയാകും.ഇപ്പോള്‍ ടിവിയില്‍ ഹോട്ടലില്‍ റൈയിട്‌ നടത്തി പല സാധനങ്ങളും കണ്ടു പിടിച്ച വാര്‍ത്ത‍ വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഇതൊക്കെ ഓര്‍ത്തുപോയി.എന്‍റെ ചെറുപ്പത്തില്‍,ഒരു വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ ഞാനും അപ്പയും അമ്മയും എറണാകുളം വരെ പോകും.അന്നത്തെ അ പോക്ക് കണ്ടാല്‍,ഇന്നു പലരും ലണ്ടനില്‍ ഒരു ടൂര്‍ പോകുന്ന മട്ടാണ്.അധികം ദിവസം ഒന്നും എറണാകുളത് കാണില്ല,കുടിയാല്‍ ഒരു രണ്ടു ദിവസം.പക്ഷെ ഞാന്‍ അതിന് ഒരു ആഴ്ച മുതലേ മാനസികമായി തയ്യാറെടുപ്പിലായിരിക്കും.എറണാകുളത്ത് സാലി ആന്റിയും മക്കളും(പ്രസാദ്‌ ചേട്ടനും പ്രിയയും) ഉണ്ട് അവരുടെ കൂടെ ഒരു ദിവസം അടിച്ചുപൊളിക്കും,ചിലപ്പോള്‍ അപ്പാടെ ഒരു കുട്ടുകാരന്റെ വീട്ടില്‍ അടുത്ത ദിവസം പോകും,അവിടെ നിന്ന് തിരികെ പോരും.അതായിരുന്നു ചെറുപ്പകാലത്തേ വലിയ യാത്ര.ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വന്നത് ഇ സമയം എല്ലാം പുറത്തുനിന്നാ ഭക്ഷണം.അതോണ്ട് വളരെ ഉത്സാഹം ആണ് എല്ലായിടത്തും പോകാന്‍.നിറയെ ഐസ് ക്രീം കഴികാം അങ്ങനെ പല ഉദ്ദേശങ്ങള്‍ ഇ ഒരു യാത്രയുടെ പിന്നില്‍ ഉണ്ട്.ഒരു പ്രാവശ്യം എറണാകുളത്ത് പോയപ്പോള്‍ ആരോ പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ കേട്ടു 5 സ്റ്റാര്‍ ഹോട്ടല്‍.പിന്നെ ബഹളം ആയി 5 സ്റ്റാര്‍ ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന്‌ ഭക്ഷണം കഴിക്കണം എന്ന്.അന്ന് എനിക്കറിയുമോ 5 സ്റ്റാര്‍ ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചാല്‍,ബില്ല് വരുമ്പോള്‍ കണ്ണ് തള്ളും എന്ന്.എന്തായാലും അപ്പ ഒടുവില്‍ സമ്മതിച്ചു.കൈയില്‍ നിറയെ കാശുണ്ടായിട്ടല്ല മകന്‍റെ ആഗ്രഹം അല്ലെ എന്നുകരുതി സമ്മതിച്ചതാണ് പക്ഷെ 5 സ്റ്റാര്‍ ഹോട്ടല്‍ ഒന്നും പോയില്ല.എങ്കിലും പുറമേ നോക്കിയാല്‍ 5 സ്റ്റാര്‍ ഹോട്ടല്‍ ലുക്ക്‌ ഉള്ള ഒരു ഹോട്ടലില്‍ പോയി.എനിക്ക് അവിടെ ചെന്നപ്പോഴേ വയര്‍ നിറഞ്ഞു.എന്നാ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്യും?ഒടുവില്‍ അപ്പ പൊറോട്ടയും ബീഫ്‌ ഫ്രൈയും പറഞ്ഞു.ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്ത് കുറച്ചു കഴിഞ്ഞേ ഫുഡ്‌ വരൂ അ സമയം അമ്മ ബാത്‌റൂമില്‍ ഒന്ന് പോയി.പക്ഷെ തിരികെ വന്ന അമ്മ ഒരു ചായ മാത്രം കുടിച്ചുല്ലു എന്തോ അമ്മക്ക് ഒന്നും കഴിക്കാന്‍ വേണ്ട എന്ന്.അതുകെട്ടപോള്‍ എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷം തോന്നി കാരണം അമ്മക്ക് കഴിക്കാന്‍ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തതുടെ അടിച്ച് പെരുക്കാമല്ലോ.എന്തായാലും ഫുഡ്‌ വന്നു നല്ല രുചി,കൊള്ളാം രുചി ഇല്ലാതെ ഇരിക്കുമോ കഴിക്കുന്നത്‌ 5 സ്റ്റാര്‍ ഹോട്ടലില്‍ നിന്നല്ലേ എന്നോകെ ഞാന്‍ തന്നെ ഓര്‍ത്ത് എല്ലാം കഴിച്ചു തീര്‍ത്തു.

അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ തിരികെ വീട്ടില്‍ വന്നു,അമ്മക്ക് ബീഫ്‌ ഫ്രൈ വളരെ ഇഷ്ടമാണ്,എന്നിട്ടും അമ്മ എന്തുകൊണ്ട് അന്ന് ഒന്നും കഴിച്ചില്ല എന്ന് അപ്പ ചോദിച്ചു.ആദ്യമൊക്കെ ഒന്നും ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞെലും ഒടുവില്‍ അമ്മ സത്യാവസ്ഥ പറഞ്ഞു.ബാത്‌റൂമില്‍ പോയ അമ്മ കാണുന്നത് അടുക്കളയോട് ചേര്‍ന്ന് ഇരിക്കുന്ന ബാത്ത്റൂം ആണ്.അടുക്കളയില്‍ ബാത്‌റൂമില്‍ നിന്നുള്ള വെള്ളം കിടപ്പുണ്ട്.അടുക്കളയില്‍ ജോലിക്കാര്‍ വളരെ വേഗത്തില്‍ അവരുടെ ജോലി ചെയ്യുവാന്.ഒരുത്തന്‍ കോഴിക്കറി ഉണ്ടാക്കുവാന്.മറ്റൊരാള്‍ കോഴിയെ കൊന്ന് അതിനെ കറിക്ക് ഉപയോഗിക്കത്തക്ക രീതിയില്‍ വെട്ടി എടുക്കുവാന്.കൊന്ന കോഴിയെ തൊലി കളഞ്ഞ ശേഷം ഒന്ന് കഴുകുക പോലും ചെയ്യാതെ നേരെ തിളയ്കുന്ന കറിയിലേക്ക് തട്ടി ഇടുവാന്.ഇകുട്ടത്തില്‍ രണ്ടു കഷണം നിലത്ത് വീണു(ബാത്‌റൂമിലെ വെള്ളം കിടക്കുന്ന  തറയില്‍)അതും എടുത്ത് കഴുകാതെ കറിയില്‍ ഇട്ടു.ഇതെല്ലാം കണ്ട അമ്മക്ക് എങ്ങനെ കഴിക്കാന്‍ പറ്റും?ഇതൊക്കെ പറ്റിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും ഇപ്പോഴും ഞങ്ങള്‍ ഹോട്ടല്‍ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാറുണ്ട്.ചെറിയ ഹോട്ടലില്‍ കയറണ്ട,5 സ്റ്റാര്‍ ഹോട്ടലില്‍ കയറിയാല്‍ മതി ഇനി സ്റ്റാര്‍ അല്‍പം കുറഞ്ഞാലും കുഴപ്പം ഇല്ല.ഇനി അവിടുത്തെ അടുകളയും ബാത്ത്റുമും തമ്മില്‍ വളരെ അകലെ ആയതിനാല്‍ സത്യത്തില്‍ അവിടെയും എന്താ നടകുന്നത് എന്ന് നമുക്ക് അറിയില്ല.വിശ്വാസം അതല്ലേ എല്ലാം…..

സുനാമി വന്ന സമയം,നാട്ടില്‍ പല ഇടതും മീന്‍ മേടിക്കാറില്ലായിരുന്നു.കാരണം സുനാമിയില്‍ മരിച്ച പലരുടെയും അവശിഷ്ടം ഇ മീന്‍ എല്ലാം കഴിച്ചതായിരിക്കും എന്നായിരുന്നു പലരുടെയും വിചാരം. 100രൂപയ്ക്ക് ഒരു ബെയ്സന്‍ നിറയെ മത്തി കിട്ടിയ സമയം ഉണ്ട്.വലിയ മീനിനും വളരെ കുറച്ച് വിലയെ ഉള്ളു.മിടുക്കര്‍ പലരും നിറയെ മീന്‍ മേടിച്ച് അച്ചാറിട്ടു.എനിക്കറിയാവുന്ന ഒരു വീട്ടിലും ഇതുപോലെ മീന്‍അച്ചാര്‍ ഇട്ടു.നല്ല എണ്ണ ഒക്കെ ഉപയോഗിച്ച് ഒരു തകര്‍പ്പന്‍ അച്ചാര്‍.അപ്പോള്‍ അ വീട്ടിലെ അമ്മാമക്ക് ഒരു തോന്നല്‍ കുറച്ച് അച്ചാര്‍ ഗള്‍ഫില്‍ അച്ചായന് കൊടുത്തുവിട്ടാലോ എന്ന്?കാരണം ഗള്‍ഫില്‍ അച്ചാര്‍ കിട്ടുമേലും,വീട്ടില്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന രുചി കിട്ടില്ലലോ.പക്ഷെ ആരുടെ കൈയില്‍ കൊടുത്തുവിടും.അങ്ങനെ ഇരിക്കെ അവിടെ ഒരു വെക്തി ഇവരുടെ ഭര്‍ത്താവ് താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞു.ഒരു വെക്തിക്ക് സാധാരണ ഒരു 30Kg വരെ വിമാനത്തില്‍ സാധനങ്ങള്‍ കൊണ്ടുപോകാം,പക്ഷെ പലരും ഒരു38Kg വരെ കൊണ്ടുപോകും.പക്ഷെ ഇ വെക്തി ഒരു ഹാന്‍ഡ്‌ ബാഗ്‌ മാത്രമേ കൊണ്ടുപോകാറുല്ലു.ഞാന്‍ ഇത്രയും പറഞ്ഞത്,അതുപോലെ ഉള്ള ഒരു വെക്തിയാണ് അദ്ദേഹം,നല്ല ജോലിയാണ്,നല്ല രീതിയില്‍ ആണ് ഗള്‍ഫില്‍ കഴിയുന്നത്.എന്നു കരുതി അതിന്‍റെ അഹങ്കാരം ഒന്നും ഇല്ല.എന്തായാലും അറിയുന്ന ഒരാളുടെ ഭാര്യ കൊണ്ടു തന്നതല്ലേ എന്ന് കരുതി അദ്ദേഹം അച്ചാര്‍ വാങ്ങി ബാഗില്‍ വെച്ചു നല്ല പ്ലാസ്റ്റിക്‌ കുപ്പിയില്‍ പൊതിഞ്ഞാണ് കൊടുത്തത്,എന്തായാലും അദ്ദേഹം ഗള്‍ഫില്‍ എത്തി.ചെന്ന ക്ഷീണം മാറ്റിയതിന് ശേഷം പെട്ടി തുറന്നു,അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ നെഞ്ച് തകര്‍ന്നു പോയി.തന്നുവിട്ട അച്ചാര്‍ കുപ്പി എങ്ങനെയോ പൊട്ടി.അച്ചാര്‍ മുഴുവന്‍ പെട്ടിയിലായി.പെട്ടിയില്‍ നല്ല വിലിയുള്ള കുറച്ചു ഷര്‍ട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു.തുവെള്ള നിറമുള്ള ഷര്‍ട്ട് ഇപ്പോള്‍ പുള്ളി ഉള്ള ഷര്‍ട്ട് പോലെ ആയി.ഷര്‍ട്ട് വീണ്ടും വാങ്ങാം.കമ്പനിയില്‍ കൊണ്ടു പോകണ്ട കുറച്ച് പ്രധാനപ്പെട്ട ഫയല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.അച്ചാറിലെ എണ്ണ അതില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുവാന്.എന്തായാലും അതില്‍ പിന്നെ ഇ വെക്തി നാട്ടില്‍ വരുന്നത് എല്ലാരും അറിയുമേലും തിരികെ പോകുന്നത് ആരോടും പറയാതെയാണ്.ഇനിയും ആരേലും ഇതുപോലെ അച്ചാറുമായി വന്നാലോ എന്ന് കരുതിയാകും

ഇങ്ങനെ അബദ്ധങ്ങള്‍ പലര്‍ക്കും പറ്റിയിട്ടുണ്ട്,ചിലര്‍ക്ക് ഇതിലും കുടുതല്‍ പറ്റിയിട്ടുണ്ട്.റിഗ്ഗില്‍ ജോലി ഉള്ള ഒരാളെ എനിക്ക് അറിയാം,നാട്ടില്‍ നിന്ന് അവധി കഴിഞ്ഞ് വന്നാല്‍ അവിടെ ആരും റെസ്റ്റ് എടുക്കാറില്ല,നേരെ തുണി മാറി ജോലിക്ക് കയറും അതാണ് പതിവ്.അങ്ങനെ ഒരു വെക്തി,അവധി കഴിഞ്ഞ് നാട്ടില്‍ നിന്നും വന്നു.എന്‍റെ ബന്ധു ഒരാള്‍ അവിടെ ജോലി ചെയുന്നുണ്ട്,അതിനാല്‍ അവരുടെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ ഇ വന്ന ആളിന്റെ കൈയില്‍ കൊടുത്തു വിട്ടിട്ടുണ്ട്.രാവിലെ ഇയാള്‍ നാട്ടില്‍ നിന്നും ചെന്നു,എല്ലാരോടും ഒരു ഹായ് പറഞ്ഞു,നേരെ പെട്ടി തുറന്ന് തുണി മാറി ജോലിക്ക് കയറി.സാധനങ്ങള്‍ ഒക്കെ വൈകിട്ടെ കൊടുക്കു,അവിടെ അതിനുള്ള സാവകാശമേ ഉള്ളു.എന്തയാലും എല്ലാരും പണി ചെയ്തോണ്ട് ഇരിക്കുമ്പോള്‍ നാട്ടില്‍ നിന്നും വന്ന അയാള്‍ പെട്ടന്ന് ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി പോയി.കണ്ടു നിന്നവര്‍ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല,പക്ഷെ എന്തോ പ്രശ്നം ഉണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലായി,അതിനാല്‍ അവരും ഇയാളുടെ പുറകെ ഓടി മുറിയിലേക്ക്.മുറിയില്‍ ചെന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഇട്ടിരുന്ന തുണി എല്ലാം ഉരിഞ്ഞു ഇട്ടെക്കുന്നു.അയാള്‍ക് ബാത്ത്റൂമില്‍ കയറി കുളിക്കുകയും ആണ്.കുളി കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ആണ് മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് കാര്യം പിടി കിട്ടിയത്.നാട്ടില്‍ നിന്നും ആരോ കൊടുത്തു വിട്ട പൊതി ഒരെണ്ണം പൊട്ടി ഇടാന്‍ വെച്ചിരുന്ന തുണിയില്‍ (അടിവസ്ത്രം ഉള്‍പ്പടെ)എല്ലാം വീണു.പൊട്ടിയ പൊതി,സമ്മന്തി പോടീ ആയിരുന്നു.എന്തായിരിക്കും അയാളുടെ അവസ്ഥ എന്ന് വായിക്കുന്ന നിങ്ങള്‍ക്ക് ഉഹിക്കാവുന്നത്തെ ഉള്ളു.എന്തായാലും ഇപ്പോഴും ഇതുപോലെ അക്കരെ നിന്ന് പല പൊതികളും ഗള്‍ഫില്‍ എത്താറുണ്ട്,പലരും ഇതുപോലെ,അതുകാരണം ബുദ്ധിമുട്ടിട്ടും ഉണ്ട്…